Over ‘Gewoon niet doen, zo’n speeldag voor hoogbegaafde kinderen.’

Esther Vuijsters schreef op 7 november een opiniestuk in de VROUW sectie van dagblad de Telegraaf: ‘Gewoon niet doen, zo’n speeldag voor hoogbegaafde kinderen.’ Het weekend ervoor stond er namelijk een oproepje in de krant: er wordt weer een speeldag georganiseerd voor (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen (vanaf 3 jaar).

Esther: “En passant stond erbij vermeld dat de ouders die dag ‘informatie’ konden krijgen. Vermoedelijk over de vermoedelijke hoogbegaafdheid van hun kind. Ik vind daar wat van. Van zo’n speeldag.

Nederland is een heerlijk vrij land, met vrijheid van meningsuiting hoog in het vaandel. Esther mag hier dus absoluut iets van vinden en zeker ook haar mening geven over de oproep in de krant. Dit betekent dat ik ook mag reageren op haar mening. Ik citeer hieronder enkele van haar uitspraken. Lees Esthers volledige stuk via deze link.

Beste Esther,

Geen mens is hetzelfde. Dat is mooi, maar meteen ook lastig. Begrip hebben voor een kind dat anders is en andere behoeftes heeft is dan soms ook moeilijk.

Laten we eens beginnen bij dat vermoedelijke. Want wie vermoedt dat dan? Uiteraard de ouders. Want er zijn nogal wat ouders die vermoeden dat hun kind hoogbegaafd is.

Ik ben blij te kunnen zeggen dat steeds meer professionals – bijv. op het consultatiebureau, huisartsen en peuterspeelzaalmedewerkers – de signalen van een ontwikkelingsvoorsprong herkennen. Het Nederlands Centrum Jeugdgezondheid (NCJ) heeft hier ook een mooie brochure voor geschreven. Vaak zijn het niet eens de ouders die dat signaleren. Zeker bij een eerste kind, omdat je dan nog geen ‘vergelijkingsmateriaal’ hebt.

Signaleren van een ontwikkelingsvoorsprong is belangrijk, net zo belangrijk als het signaleren van een ontwikkelingsachterstand –  waar we in Nederland al jaren heel erg goed in zijn. Als je signaleert kun je op maat gaan begeleiden om een optimale ontwikkeling te bevorderen. Dat is toch iets wat we voor ieder kind willen? Ook voormalig staatssecretaris Sander Dekker en de huidige minister Arie Slob delen deze mening.

“En dan dat ‘vanaf 3 jaar’. Is het nou werkelijk nodig om kinderen al op die leeftijd in hokjes te gaan stoppen? Is het niet gewoon genoeg de slimmerdjes een extra boekje en een leuke puzzel te geven? ‘Nee’ zeggen de voorstanders dan, ‘het voor die kinderen goed om onder gelijkgestemden te zijn’.”
Gelijkgestemden?! Kom op, we hebben het hier over een kind van 3! Die moet gewoon lekker met andere driejarigen omgaan. En tussen die driejarigen zit dan ook heus wel een gelijkgestemde. Gaat hij of zij daar lekker mee over Nijntje filosoferen.”

Omgaan met gelijkgestemden is belangrijk, ook al als je 3 bent. Veel van deze kinderen functioneren op een veel ouder leeftijdsniveau, bij de start op de basisschool bijvoorbeeld al op groep 3 niveau. Je komt dan in een klas waarvan je de lesstof voor het hele jaar al beheerst, bij kinderen die jou niet snappen. Het is dan lekker als je soms kunt spelen met een kind van jouw ontwikkelingsniveau. Soms, want deze kinderen en ouders gaan niet dagelijks naar zo’n speelmiddag, of wekelijks. Het risico op een sociaal isolement, jouw in je opiniestuk benoemde angst, door een bezoek aan zo’n middag is dus klein.

Hoogbegaafdheid is nog net niet iets waarvoor je je schaamt in Nederland, gezien de reacties die altijd op dit thema in de media te lezen zijn. Voor ouders is het dan ook fijn om op zo’n bijeenkomst openlijk over de ontwikkeling van je kind te praten zonder dat er iemand roept dat je opschept. Die zegt dat je kind iemand is waar anderen zich altijd aan moeten op kunnen trekken. Aan wie kan jouw kind zich dan optrekken?

Hoe vaak ik de afgelopen tijd niet heb gehoord ‘Ik ben heel slim, ik ben hoogbegaafd!’ Je wilt ’t niet weten. En nee, andere kinderen reageren daar dan niet heel lekker op. Die willen uiteindelijk niet meer met zo’n kind spelen. Voilà, sociaal isolement in optima forma. En dat ga je met zo’n speeldag even lekker op scherp zetten.

De kinderen benoemen zichzelf niet als hoogbegaafd, andere kinderen zien vaak al snel dat ze anders zijn – wat ze een makkelijk pestslachtoffer maakt.

Maar 2% van de mensen is hoogbegaafd. Hoe groot is dan de kans dat je in je straat of op de peuterspeelzaal een kind die ook een ontwikkelingsvoorsprong heeft tegenkomt? En toevallig ook nog bij je past, je interesses deelt. Die kans is klein. Het risico op sociaal isolement is hierdoor groot.

Sommige scholen hebben aparte klassen voor hoogbegaafde kinderen. Daar kan ik me nog wel wat bij voorstellen. Alhoewel ik in de basis ook daar geen voorstander van ben – mijn voorkeur gaat uit naar lekker ‘minglen’ in de klas, goede voorbereiding op het echte leven – zie ik in mijn omgeving dat dat ‘minglen’ niet altijd goed uitpakt. Zo’n klas kan dan een oplossing zijn. Kán. Maar spelen? Dat kan juist met iedereen. Die vaardigheden moet je met elkaar ontwikkelen.

Als je op basis van intelligentie ook allerlei andere levensdomeinen gaat afbakenen krijg je echt heel rare situaties. Gaan we straks dan ook aparte sportclubs oprichten voor hoogbegaafden? Misschien speciale wijken? Ik geloof niet dat je de (vermoedelijk) hoogbegaafde kinderen daar een plezier mee doet. Ze worden naar mijn idee toch al te vaak ‘speciaal’ behandeld.

Onderzoek op de eerste voltijds hoogbegaafdenschool in Nederland duidde dat hoogbegaafde kinderen veel beter functioneren op de sportclub of welke club dan ook als je ze op school bij elkaar zet. Ze functioneren beter in de maatschappij als je ze dit dus gunt.

Bovenstaande was mijn reactie op het opiniestuk van Esther Vuijsters. Ik kan nog verder gaan, bijvoorbeeld over het door haar benoemde ‘over Nijntje filosoferen’, wat in werkelijk een discussie over theorieën over het ontstaan van de mens kan zijn.  Ja, ook bij een 3-jarige.

Over IQ testen, die moeten bewijzen dat een kind hoogbegaafd is, maar eigenlijk niet voor het meten van hoogbegaafdheid ontwikkeld zijn.  Over het krijgen van buikpijn, als je alleen maar aan school denkt.  Over het ‘in de wachtkamer’ gezet worden op school: iedere dag opnieuw – hopend dat je gezien zal worden, aan de beurt zal komen en men snapt wat je kan en weet wat je nodig hebt. Wachtend tot er leerstof langskomt die je nodig hebt om je verder te kunnen ontwikkelen. Hopend dat ook je nieuwe dingen mag leren, onderzoeken, sponsen – eigenlijk gewoon groeien – zoals je tot nu toe thuis gewend was. Gewoon je eigen ontwikkelingslijn volgen. En hopend dat je niet door dit alles onterecht in een andere wachtkamer terechtkomt door bijkomende negatieve effecten: die van de psychiatrie.

Over het je continue moeten aanpassen aan anderen en jezelf daarbij verliezen.  Om er zelfs dan niet bij te horen. Over de vele hoogbegaafde thuiszitters, de drop-outs. Of over de zelfmoordgedachten van hoogbegaafde kinderen op basisschoolleeftijd, zelfs al in de onderbouw …..

Het hoeft niet zo te zijn. Gelukkig is het ook niet bij elk hoogbegaafd kind zo. Met velen gaat het goed. Zou het niet fijn zijn als het met ieder (hoogbegaafd) kind goed gaat? Dat we ieder kind konden geven wat het nodig heeft? Of op z’n minst daar naar streven? Al is het door ze een paar uurtjes per zo veel weken contact met ontwikkelingsgelijken te gunnen?

Esther, mocht je meer willen weten over ontwikkelingsvoorsprong dan raad ik je deze website aan: http://ontwikkelingsvoorsprong.info.

Of kom eens langs bij één van de georganiseerde speel(mid)dagen of andere ontmoetingsmomenten. Deze zijn er ook vanuit een niet-commercieel oogpunt. Zelfs voor volwassenen. Dan kun je het uit eerste hand horen van de kinderen en ouders.

En ouders, ik snap dat jullie moedeloos worden van dit soort mediaberichten en daarom eigenlijk terughoudend zijn geworden ten aanzien van hardop reageren: als we de onjuistheid niet benoemen zal er nooit iets veranderen. Misschien kunnen we door te reageren bij één iemand de ogen openen. Als die dat dan weer bij een ander doet etc ….. Voel je ook vrij om onder dit bericht te reageren.

Lees hier de wel behouden Facebook reacties van anderen op het opiniestuk van Esther.

Dorien Kok

Aanvullend
Reactie van Esther Vuijsters op VROUW Facebook, 8 november. Klik op onderstaande afbeelding om naar de discussie op Facebook te gaan.

20171108 Esther Vuijsters VROUW Telegraaf

Advertenties

6 gedachten over “Over ‘Gewoon niet doen, zo’n speeldag voor hoogbegaafde kinderen.’

  1. Sonja

    Heel goed om te reageren!

    Artikel Esther / speeldag hoogbegaafden.

    Vrijheid van meningsuiting is een verantwoordelijkheid, niet een willekeurige roeptoeter.

    Het klopt dat we mogen schrijven en zeggen wat we willen. En even los van dit ‘opinie stuk’ vind ik dat we onnodig kwetsend, haatdragend enz maar op ‘sociaal’ media in het wilde weg roepen onder de noemer ‘vrijheid van meningsuiting’. Er is ook nog iets als goed burgerschap, steentje bijdragen aan een fijne maatschappij voor iedereen.

    Het helpt vaak door eens om te denken. Heb je een zwaar vooroordeel op hoogbegaafdheid? Bedenk dan. Stel zwakbegaafde kinderen met een IQ van 70 (30 onder het gemiddelde) bijvoorbeeld downsyndroom kinderen willen graag een speeldag organiseren in Nederland. Alle ouders kunnen elkaar ontmoeten en uitwisselen. En de kinderen kunnen elkaar ontmoeten. En wie weet vriendschappen, verliefdheid komt tot bloei. Dan valt daar niemand over in Nederland. Dan vinden we het logisch dat daar iets voor wordt georganiseerd om elkaar te ontmoeten. Zwakbegaafdheid: daar zegt nooit iemand dat de ouder het heeft verzonnen. Maar bij hoogbegaafdheid wordt heel heel vaak gezegd dat de ouders dit verzinnen. En als je dus 30 punten er boven zit (net zo ver van gemiddels als 30 punten eronder bij zwakbegaafd), dan vinden we het ineens heel onverstandig, elitair enz om elkaar te ontmoeten. Zwakbegaafd bestaat wel, is lief en mag alle hulp krijgen want dan ben je goed bezig voor deze kinderen. Hoogbegaafd wordt verzonnen, moet zich maar redden zonder hulp en is een elite clubje kinderen dat zich zo snel mogelijk moet aanpassen aan wat anderen willen. Als je een schrijfster bent met een groot bereik om mensen te beïnvloeden dan ben ik voorstander van goed onderzoeken of je nu helemaal los gaat op vooroordelen verspreiden onder de noemer van vrijheid meningsuiting of dat je ook op sensitieve wijze verantwoordelijkheid neemt voor de maatschapiij / wereld mooier te maken. Respect voor initiatiefnemers die dagen organiseren voor bepaalde doelgroepen die behoefte hebben aan elkaar ontmoeten. Welke doelgroep ook: zwakbegaafd, hoogbegaafd, religie, hobby, sexuele geaardheid, vakgenoten. Iedereen.
    PS. Vele onderzoeken tonen aan dat zwakbegaafden baat hebben bij heterogene (gemengde) groepen voor hun ontwikkeling. Maar expliciet wordt daarbij uitgesloten de hoogbegaafden. Die hebben baat bij homogene groepen. Sociaal ontwikkelen ontstaat ook pas als je aansluiting vindt (omgevingsfactor).

  2. Monique

    Heel mooi verwoord!! Het is toch heel apart dat een kind dat ongeveer 60 IQ punten afwijkt van het gemiddelde 24 uur per dag zorg krijgt van geschoolde professionals en ouders gesteund worden in hun zorg voor dit kind, wat overigens allemaal terecht is, en een kind dat ongeveer 60 IQ punten naar boven afwijkt toch vooral gewoon normaal moet doen. En dat ouders te horen krijgen dat ze hun kind niet zo moeten pushen, want wat een onzin is het om daar iets extra’s voor te doen. En dat die uitspraken ook nog een podium krijgen in de media.

  3. Tina Broekema

    Fijn dat je de tijd hebt genomen om te schetsen hoe het wèl is als je kind hoogbegaafd blijkt te zijn.
    Maar al lezende viel me iets op.
    Ik heb meer antwoorden gelezen hierop en allemaal blijven ze inhoudelijk correct. Ze weerleggen het standpunt van de schrijfster.
    Wat niet wordt meegenomen is de denigrerende toon. Ik vind het vreselijk moeilijk om daar een antwoord op te vinden maar voel aan alles dat het tijd is dat we ook dit smalen aankaarten.

  4. Suzanne

    Ik word hier zo verdrietig van, en ben het helemaal eens met de reactie van monique, ieder kind is speciaal en heeft educatie op maat nodig maar dit soort artikelen van Ester zijn gewoon schrijnend en doen pijn voor ouders met vermoedelijk hb of hb kinderen en worden eigenlijk verteld maar es normaal te doen en ben er echt wel boos over! En ik adviseer deze mevrouw dan ook maar eens stukken/artikelen en research te lezen over hb en zich eens te verdiepen in dit onderwerp voordat ze er maar wat uit gooit!

  5. Else

    Praktijkvoorbeeld 3-jarige hoogbegaafde jongen: hij kon niet samenspelen in de peuterspeelzaal. Het niveau van de andere peuters was zo anders. Door frustratie gebruikte hij vaak fysiek geweld. Gelukkig kon hij na onderzoek, waaruit de hoogbegaafdheid bleek, op de juiste manier begeleid worden en ging het beter. En nee, ik ben niet zijn moeder maar was de leidster van de groep.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s